Jarosław Spychała na pomysł projektu wpadł, gdy prowadził zajęcia ze studentami Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Poprosił studentów, aby treść przeczytanego fragmentu przedstawili w formie rysunków. Następnie rysunki te były poddawane analizie, co w praktyce oznaczało właśnie interpretację tekstu. Był tylko jeden problem, część studentów przekonana, że nie potrafi dobrze rysować, nie potrafiła do końca zaangażować się w tworzenie plastycznych interpretacji tekstu. Długo nie trzeba było czekać na rozwiązanie tego problemu, na następne zajęcia Spychała przyniósł pudło klocków lego. I to był strzał w dziesiątkę!

Kolejnym pomysłem Spychały było zastosowanie owej metody nauczania w szkołach podstawowych i gimnazjach. Spychała rozpoczął współpracę ze Stowarzyszeniem Edukacji Filozoficznej Phronesis. Tam właśnie powstał projekt Lego-Logos, w ramach którego w warszawskich szkołach zostanie zrealizowany eksperyment pedagogiczny, polegający na przeprowadzeniu cyklu lekcji filozofii z użyciem klocków lego.

Każdy cykl lekcji podzielony jest na trzy etapy:

W pierwszym etapie nauczyciel odczytuje wybrany fragment tekstu filozoficznego i jeśli jest taka potrzeba wyjaśnia trudniejsze słowa. Istnieje też inna wersja, w której uczniowie samodzielnie czytają wybrany fragment.

Drugim etapem jest samodzielna interpretacja tekstu. Uczniowie mają za zadanie przedstawić treść wysłuchanego lub przeczytanego fragmentu tekstu w formie budowli z klocków.

Ostatnim, trzecim etapem jest wspólna analiza i interpretacja budowli. Każda praca omawiana jest przez wszystkich uczestników zajęć, a autorzy poszczególnych projektów mówią jakie naprawdę były ich przemyślenia.

Jak podaje autor projektu zajęcia odbywają się w dziesięcioosobowych grupach i trwają około 90 minut.

W tym roku, w maju w Warszawie odbył się pierwszy Międzynarodowy Festiwal Kultury Filozoficznej ‘Creatio Ex Lgendo' (‘tworzenie z czytania'), w ramach którego prowadzono warsztaty LEGO-LOGOS, dyrektorem festiwalu był Jarosław Spychała. W warsztatach wzięło udział kilkaset osób z całego świata, miedzy innymi z Wielkiej Brytanii, Niemiec, Hiszpanii i Polski. Głównym celem festiwalu było utworzenie nowej filozofii, która wyjdzie na przeciw oczekiwaniom młodzieży z całego świata.

W kwietniu odbyły się kursy doskonalenia zawodowego z zakresu nauczania filozofii nowatorską metodą wykorzystującą klocki lego, które były przeprowadzone w ramach przygotowania do festiwalu. Kursy od były się miedzy innymi w Warszawie i Łodzi.

W polskiej edukacji od pewnego czasu pojawiają się różne alternatywne rozwiązania.

Jednakże projekt LEGO-LOGOS Jarosława Spychały uważam za wyjątkowo trafiony, połączenie nauki z zabawą jest bardzo dobrym pomysłem. Uważam, że użycie klocków do interpretowania tekstów filozoficznych ma jeden wyjątkowy cel, ponieważ od dawien

dawna wiadomo, iż każde dziecko ma niesamowite problemy z rozwiązaniem zagadki "Co autor miał na myśli?", a do tego dochodzi jeszcze jeden problem. A mianowicie uczniowie zamiast skupiać się na własnych wyobrażeniach i myślach, próbują zgadywać czego oczekuje od nich nauczyciel. Jaka odpowiedź by go satysfakcjonowała, mówią i piszą to, co uważają, że należy, a nie to, co czują.

Tak więc sądzę, że głównym celem "klockowej metody nauczania" jest rozbudzenie u uczniów wyobraźni oraz umiejętności samodzielnego myślenia i samodzielnej interpretacji tekstów filozoficznych.

W projekcie LEGO-LOGOS podstawowym „narzędziem" dydaktycznym są klocki, które mimo upływu lat , nadal cieszą się taką samą popularnością, a do tego są wyjątkowo uniwersalne. Uwielbiają je dorośli i dzieci, chłopcy i dziewczynki, po prostu wszyscy.

Myślę, że w tym właśnie tkwi ich wyjątkowość, a w projekcie Jarosława Spychały odgrywają nie zwykłą rolę, pozwalają rozbudzić aktywność i twórcze myślenie dzieci, które są tak ważne w ich rozwoju.

Projekt LEGO-LOGOS jest bardzo bliski mojemu sercu, ponieważ sama pamiętam jaką radość sprawiała mi zabawa klockami, jakie piękne budowle z nich powstawały.

Dlatego też uważam, że połączenie tak niezwykłej zabawy z nauką jest wspaniałym pomysłem.

Śmiem przypuszczać, iż w przyszłości pojawi się więcej tak dobrych a nawet lepszych projektów, jak ten Jarosława Spychały. Kto wie, a może ja sama wymyślę kiedyś jakieś alternatywne rozwiązanie. Mam nadzieje, że studia i praktyki pedagogiczne (które odbędę w trakcie studiów), pozwolą mi lepiej zrozumieć świat dziecka, pozwolą lepiej dobierać metody, techniki, materiały i narzędzia dydaktyczne do zróżnicowanych potrzeb edukacyjnych oraz indywidualnych potrzeb jednostki.

Aleksandra Fabjańska

studentka pedagogiki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi