Po przewertowaniu ofert, zdecydowałam się na filozofię na Akademii Pedagogicznej w Krakowie. Nie był to ślepy traf. W klasie maturalnej miałam okazje uczestniczyć w lekcjach filozofii. Choć dziś wiem, że zupełnie inaczej bym je poprowadziła, a przede wszystkim zmieniła program, spodobało mi się pseudofilozofowanie. Dlaczego Akademia Pedagogiczna? Ponieważ bycie nauczycielem wydawało mi się ciekawym zajęciem, choć nie dającym satysfakcji finansowej. Fala krytyki ze strony rodziny i znajomych, jaka na mnie spadła po oznajmieniu wyboru kierunku, nie zniechęciła mnie, jedynie umocniła w postanowieniu, że to dobry wybór. Z czasem też „odpuściłam sobie" tłumaczenie wszystkim, że ja nie będę filozofem, ale nauczycielem filozofii, a to jest różnica. Różnica, którą mało kto dostrzega i z której mało kto zdaje sobie sprawę. Pierwsze zwątpienie pojawiło się, kiedy okazało się, że większość studentów znalazła się na tym kierunku z przypadku, z powodu nie dostania się na wymarzone kierunki itp.

Z niewielkimi potyczkami udało mi się dotrwać do trzeciego roku. Tutaj po pierwszych praktykach w gimnazjum chęć nauczania innych, przekazywania wiedzy w sposób twórczy i ciekawy, zaczęła się u mnie potęgować. Poważnie zaczęłam także martwić się o moją przyszłość zawodową, gdyż filozofii w szkole można był szukać ze świecą. Współpracując z  uczelnianym kołem naukowym przeprowadziłam ankietę wśród uczniów krakowskich liceów na temat ich rozumienia dziedziny jaką jest filozofia, jej zastosowaniu w życiu itp. Owa ankieta miała być początkiem akcji Wprowadzania Filozofii w Szkołach. Zakładała ona tworzenie kółek naukowych itd. Jednak szybko okazała się klapą, ponieważ sama niewiele mogłam zdziałać, a chętnych do pomocy było niewielu, żeby nie powiedzieć, że w ogóle. Z powodu braku motywacji, braku wsparcia, braku zainteresowania ze strony przyszłych absolwentów, postanowiłam zmienić plany. A jednak wyniki ankiety, która dostarczyła informacji o błędnym rozumieniu przez uczniów tego czym jest i czym się zajmuje filozofia, stały się przesłanką do dalszych kroków.

Tak naprawdę zdałam sobie sprawę z tego, że mam cel, ale nie mam planu. Bowiem mnóstwo pomysłów w mojej głowie drogi do celu nie stanowiło. A jak to cel? Pokazać, że filozofia jest tak szeroką dyscypliną, że można ją uprawiać na wiele sposobów, a jednym z nich jest posługiwanie się jej narzędziami. Od tego właściwie należy wyjść, aby potem usiłować odkrywać coś nowego. Jednak między poznaniem narzędzi, a odkryciem nowego, jest miejsce na historię i tradycję filozoficzną. W oparciu o te wnioski postanowiłam skonstruować plan- program. Pytanie tylko dla kogo? Dla licealistów, dla gimnazjalistów, czy dla wszystkich? Dla najmłodszych, dla dzieci. Umysł dziecka jest wg mnie na tyle plastyczny i nie zdominowany przez pseudowiedzę, że najwięcej z owych zajęć mógłby przetworzyć. I w tej sprawie, dzieląc się pomysłem z znajomymi, spotkałam się z kpiną, z przekonaniem o bezsensowności moich zamierzeń. Znalazło się kilku takich, którzy uznali, ze filozofia nic nie daje, a zamiast szukać pracy w tym kierunku, powinnam zastanowić się nad dodatkowymi studiami. Przywykłam już do tych opinii, także i tym razem postanowiłam kontynuować moje zamierzenia.

Opracowałam plan przewidziany na dziesięć miesięcy, który to obejmuje dziesięć pojęć, także z zakresu filozofii, a praca podczas spotkań będzie polegała na posługiwaniu się narzędziami filozofii: wnioskowaniem, argumentowaniem, myśleniem logicznym, abstrakcyjnym, dedukcyjnym, indukcyjnym, konstruowaniem tez, kulturą języka. Ponadto w „filozofowanie" wpleciona jest zabawa ruchowa i teatralna, elementy plastyczne i techniki twórczego myślenia. Zdarzy się, że dziecko pozna myśl wybitnych filozofów. Każde spotkanie ma wyznaczone konkretne cele i metody. Dzięki temu dziecko ma szansę rozwinąć i kształtować poszczególne umiejętności, które będą mu potrzebne w przyszłości.

Czy to ma szanse realizacji? Uważam, że tak. Program powoli zaczyna cieszyć się zainteresowaniem, a ja mam możliwości prowadzenia wstępnych zajęć w „Pozytywce" , placówce edukacyjnej w Krakowie. Tam też podczas zajęć pt. „Co to jest dobro?" dzieci poszukiwały odpowiedzi na to pytanie. Na zakończenie, w toku snucia wniosków, czteroletni Artur powiedział do mnie: „No -  to dobro, to jak się krzywda nie dzieje nikomu",  na co niespełna trzyletni Karol odpowiedział: „Eee - dobro, to jak krzyku nie ma". Maluchy same doszły do tych stwierdzeń, w których rzeczywiście mieści się definicja dobra. Niesamowitą satysfakcję sprawiły mi te słowa. Prowadzenie tych zajęć stało się źródłem motywacji do dalszej pracy. Ponadto utwierdziły mnie w przekonaniu, że droga zawodowa, którą sobie obrałam może nie gwarantuje mi spektakularnych sukcesów, kariery i finansowego raju, ale     nauczanie dzieci filozofii daje mi radość, satysfakcje i poczucie, że to co robię ma sens i jest przydatne. Tego życzę wszystkim nauczycielom, a przede wszystkim tym, którzy ukończyli filozofię i nie wiedzą po co im to było!

Natalia Petrynka-Szymańska