Strona Główna > Publikacje > Pedagogika Serca Marii Łopatkowej
Kiedy kilka lat temu stanąłem przed komisją, która miała zdecydować czy zostanę dopuszczony do studiowania w Kolegium Nauczycielskim w Zgierzu, zapytano mnie, dlaczego wybrałem ten właśnie kierunek? Odpowiedziałem bardzo szczerze, że społeczeństwo powinno zwrócić baczniejszą uwagę na utalentowane dzieci pochodzące ze wsi, również na dzieci niepełnosprawne i upośledzone. Wyraziłem też nadzieję, że być może będę mógł się w jakiś sposób do tego przyczynić. Dziś pracuję jako nauczyciel stażysta właśnie w szkole miejskiej. Jest to Zespół Szkół Specjalnych w Ozorkowie. W zespole tym znajduje się Szkoła Podstawowa, Gimnazjum, jak również Szkoła Przysposabiająca do Pracy, a zatem moimi uczniami są również dzieci ze środowisk wiejskich, często dotknięte różnego rodzaju zaburzeniami, poranieni, skrzywdzeni. W swej pracy zadaję sobie pytanie jak do nich trafić, jak dotrzeć, jak pomóc, jak pokazać im drogę, na której mogą być w pewien sposób szczęśliwi, realizować się jako osoby ludzkie. Kiedy zastanawiałem się jaki współczesny kierunek pedagogiczny opracować w niniejszej pracy zwróciłem uwagę na Pedagogikę Serca Marii Łopatkowej. Myślę, że o tym wyborze zdecydowały dwie rzeczy. Po pierwsze Maria Łopatkowa szczególnie dużo miejsca poświęca problemom dziecka wiejskiego, osieroconego, niedostosowanego społecznie. Swoje zainteresowania koncentruje także na zagadnieniach wychowania w rodzinie. To właśnie skutki braku miłości, najdotkliwiej odczuwane przez dzieci, skłoniły autorkę do nakreślenia zarysu „pedagogiki serca". Po drugie interesująca jest główna myśl autorki, według, której w wychowaniu najważniejsza jest miłość. Tekst Jacka Olaszczyka (student Uniwersytetu Łódzkiego) |
