Gazeta Edukacyjna dla refleksyjnych pedagogów

Środa, 23 lipca 2014 r. 204 dzień roku

                                                                                                                                                Forum | Czat | Kontakt | Partnerzy | Mapa Strony








 
Strona Główna | Bibliografie | Konferencje | Recenzje | O Gazecie Edukacyjnej 
 
centrum konferencyjno widowiskowe Lutnia
 Badania i raporty
 Blogosfera
 Felieton
 Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne proponuje
 Gorący temat
 Polecamy
 Polemiki
 Publikacje
 Szkoła z pomysłem
 Wydarzenia
 Wywiady
 Bibliografie
 Konferencje
 Recenzje
 O Gazecie Edukacyjnej
 Partnerzy
 Inspirujące
Strona Główna > Recenzje > Psychologia dla nauczycieli. Jak wykorzystać teorie psychologiczne w praktyce dydaktycznej


Psychologia dla nauczycieli. Jak wykorzystać teorie psychologiczne w praktyce dydaktycznej, Gerd Mietzel

 

Istnieje przekonanie, że nauczyciel musi być specjalistą w swojej dziedzinie, tak żeby mógł swoją wiedzą dzielić się z uczniami. Jak jednak ma tę wiedzę przekazywać? Co ma zrobić, żeby uczniowie z zainteresowaniem przychodzili na lekcje i wynosili z niej jak najwięcej? Wielu pedagogów metodą prób i błędów dochodzi do swojego stylu nauczania, który jest mieszanką własnych doświadczeń, kompetencji i stylów nauczycieli, z którymi kiedyś sami się zetknęli. Mimo, że w swoich oddziaływaniach kierują się swoją wiedzą potoczną, to mało kto widzi w tym coś złego. Czy bylibyśmy tak samo wyrozumiali dla lekarza, który leczy ludzi tak jak sam kiedyś był leczony? Czy nie wymagalibyśmy od niego oddziaływań opartych na wiedzy naukowej?

 

Gerd Mietzel oddaje swoim czytelnikom podręcznik, który otwiera przed przyszłymi i aktualnymi nauczycielami wiedzę opartą o wieloletnie badania empiryczne. Badania te wyraźnie wskazują, że czas spędzany w szkole wykorzystywany jest nieefektywnie. Po pierwsze dlatego, że czas na lekcji zajmowany jest przez działalność nieedukacyjną (np. odpytywanie pojedynczych uczniów, rysowanie na końcu zeszytu, rozmawianie z kolegą z ławki itp.) a po drugie dlatego, że treści przekazywane na lekcjach bardzo często nie mają prostego przełożenia na sytuacje codzienne. Dość dobrze uczą nas tego małe dzieci, które swoimi pytaniami obnażają nasze braki wiedzy z fizyki, chemii czy też biologii. Jak bowiem lekcje o toczącym się przedmiocie po równi pochyłej, albo o załamywaniu się światła na soczewce wypukłej mają się do życiowych pytań przedszkolaków: „Dlaczego samolot lata?"; „Dlaczego szyba jest przezroczysta, skoro jest zrobiona z piasku?"; „Czemu woda dopływa do kranu nawet na najwyższym piętrze wieżowca?". Jeśli nie znamy odpowiedzi na tak proste pytania, to po co kształciliśmy się przez tyle lat? 

 

Gerd Mietzel pokazuje jak być nauczycielem w pełni tego słowa znaczeniu. Czytelnicy odnajdą więc tutaj rozdziały dotyczące prawidłowości rozwoju (z naciskiem na rozwój poznawczy i moralny), oraz znane nam z poprzedniego wydania rozdziały dotyczące teorii uczenia się i rozwiązywania problemów. Nie jest to jednak kolejna książka, zawierająca zbiór „suchych teorii", ponieważ jest tak napisana, że czyta się ją, jak fantastyczną powieść, czekając na to co znajduje się na następnej stronie. Autor opisując proces przyswajania wiedzy, wzbudzania ciekawości poznawczej i korzystania przez uczniów z przedwiedzy, obrazuje cały ten proces na wielu barwnych przykładach: „Dlaczego jajko nie chce się ugotować w wysokich górach?"; „Czy można odzyskać spalony cynk?"; „Dlaczego zimno przedostaje się do ciepłego mieszkania" itp. Co jednak jest najważniejsze, Mietzel uczy, żeby wiedza nie była podawana przez nauczyciela, ale żeby to uczniowie starali się szukać odpowiedzi na problemy postawione w trakcie nauki. Jest to więc książka, która może wpłynąć pozytywnie na nienajlepszą praktykę edukacyjną polskich szkół, w których kształcimy w uczniach bezrefleksyjne zapamiętywanie. Jakże często jeszcze nauczyciele każą zapamiętywać informacje zawarte w podręcznikach od jednej strony do drugiej. Dla uczniów taka nauka, to przykry obowiązek, dla nauczycieli - frustrujące doświadczenie ciągłego pilnowania, czy wszystkie zadania zostały wykonane.

 

Nieumiejętność refleksji, zadawania pytań i samodzielnego szukania na nie odpowiedzi, odczuwalna jest dość wyraźnie w kształceniu na poziomie akademickim, podczas którego studenci zamiast poszukiwać informacji, bezrefleksyjnie akceptują teorie, o których czytają. Gerd Mietzel pokazuje jednak, że kształtowanie w uczniach „myślenia krytycznego" jest tym, co nauczyciel powinien sobie postawić za cel nadrzędny. Bez chwili zawahania mogę więc napisać, że jest to najlepsza książka z psychologii kształcenia jaką kiedykolwiek miałem w rękach.

 

mgr Andrzej Śliwerski